Iridomyrmex purpureus

Opis

Iridomyrmex purpureus – australijskie „meat ants”, kolonia zawsze w ruchu

Iridomyrmex purpureus to gatunek dla osób, które chcą mieć formikarium, w którym naprawdę coś się dzieje. Duża królowa (13-16 mm) i spore robotnice (6-11 mm) tworzą dzienną, wyjątkowo aktywną kolonię z wyraźnymi szlakami i ciągłym ruchem na arenie. Do tego metaliczno-purpurowy połysk ciała – w dobrym świetle te mrówki potrafią wyglądać jak żywe, błyszczące koraliki.

Szczegółowy opis Iridomyrmex purpureus

W naturze Iridomyrmex purpureus znane są jako „meat ants” – maszerują po otwartych, nasłonecznionych terenach Australii, tworząc długie szlaki do źródeł pokarmu: padliny, owadów, nektaru, spadzi. Gniazda budują w ziemi, często z dużymi kopcami i rozbudowaną siecią korytarzy tuż pod powierzchnią.

W hodowli przekłada się to na kilka rzeczy:

• to mrówki dzienne – aktywność jest najwyższa przy świetle, więc świetnie nadają się na gatunek „do oglądania w ciągu dnia”,

• lubią duże areny – najlepiej czują się tam, gdzie rzeczywiście mogą wytyczać trasy, a nie tylko przebiec dwa kroki,

• rekrutacja jest błyskawiczna – gdy jedna robotnica znajdzie pokarm, po chwili masz na arenie cały „oddział”.

Kolonia rozwija się dynamicznie w cieple 24-30°C, przy umiarkowanie wilgotnym gnieździe (40-60%) i suchej, dobrze wentylowanej arenie. To gatunek bez hibernacji – nie ma „martwego sezonu”, aktywność rozkłada się na cały rok.

Zalety Iridomyrmex purpureus

• Kolonia „ciągle w akcji” – idealny gatunek, jeśli nie chcesz patrzeć na kilka robotnic w probówce, tylko na żywe, ruchliwe formikarium.

• Dzienny tryb życia – wszystko widać w normalnym świetle dziennym, bez kombinowania z czerwonym oświetleniem.

• Metaliczny połysk – purpurowo-metaliczna poświata na ciemnym ciele robi świetne wrażenie na arenie z jasnym podłożem.

• Silna rekrutacja – pokazuje pełnię „mrówczej organizacji”: zwiad, połączenie szlakiem, eskalacja liczby robotnic przy pokarmie.

• Brak hibernacji – zero okresu wymuszonego postoju – cały rok możesz obserwować postępy rozwoju.

Warunki i prowadzenie kolonii

Gniazdo powinno:

• być raczej szerokie niż wysokie, z systemem korytarzy i komór,

• zapewniać dobrą wentylację – to gatunek z terenów nasłonecznionych, źle znosi duszne, wilgotne „piwnice”,

• mieć tylko częściowo nawilżaną strefę, reszta może być suchsza.

Arena to klucz przy Iridomyrmex:

• im większa, tym lepiej – to gatunek „szlakowy”,

• podłoże: piasek, drobny żwir, kamienie, fragmenty suchej kory,

• bariera antyucieczkowa obowiązkowa np talkohol, regularnie odnawiany.

Karmienie:

• cukry: praktycznie stale dostępne (miód z wodą, żele, specjalne miksy),

• białko: 2–3× w tygodniu przy rosnącej kolonii – porcjowane owady, resztki usuwane po 24 h,

• woda: poidełko z watą/siatką, zawsze dostępne.

Dla kogo ten gatunek?

• Dla hodowców, którzy mają już podstawowe obycie z mrówkami i chcą większy, szybszy, bardziej wymagający gatunek.

• Dla osób, które lubią patrzeć na szlaki, rekrutację i intensywny ruch zamiast na spokojne „siedzenie w gnieździe”.

• Dla tych, którzy chcą mieć reprezentacyjne formikarium – coś, co od razu przyciąga uwagę gości.

Jeżeli marzy Ci się duża, dzienna, superaktywna kolonia, która zamieni Twoją arenę w tętniący życiem „autostradowy węzeł” – Iridomyrmex purpureus będzie idealnym wyborem. Dodaj gatunek do koszyka, zaplanuj większą arenę z dobrą barierą i przygotuj zapas cukrów oraz białka – a w zamian dostaniesz mrówki, przy których naprawdę trudno się nudzić.